منصب عالي مقامي به نام لي - چي، كه به يينگ كونگ هم ملقب بود، قرار گرفت. بدين ترتيب منشأ تئانگ پن تسئائو1 از يينگ كونگ است. چند سال بعد تهذيب تازهاي به وسيلهٴ صاحب منصب عالي مقام ديگري به نام سو كونگ2 صورت گرفت. اين تهذيب به تئانگ هسين پن تسئائو موسوم شد.
عصارهٴ اين پن تسئائو به ترتيب زير طبقهبندي شده بود: كانيها، مردم، چارپايان، پرندگان، حشرات، ماهيان، غلات، سبزيها، ميوهها، درختان، علفها، و اجسام طبيعي كه در طب به كار نميآيد. اينها شامل 20 كتاب، با يك كتاب فهرست، به علاوهٴ 25 كتاب در تصاوير و 7 كتاب در شرح تصاوير بود.
سون سسو - مو
سون سسو - مو3 در هوا - يوان4، شنسي زاده شد، و در 682 در عين كهولت درگذشت. مؤلف بسياري آثار طبي تائويي، كه احتمالاً مهمترينش سون - چن - جن چين - چئين - فانگ5 نام دارد كه مجموعهاي است از نسخههاي طبي؛ و يين - هائي چينگ - وئي6، رسالهاي در بيماريهاي چشم (گرچه اين يكي ظاهراً از زمان بسيار متأخري است؟).
چئين - چين - فانگ به ترتيب زير تقسيمبندي شده: (1 - 4) بيماريهاي زنان، (5) بيماريهاي كودكان، (6 - 21) آسيبشناسي و درمانهاي اختصاصي، (22، 23) آماسها، زخمها، ناسورها، و غيره، (24) پادزهرها، (25) موارد اضطراري، (26 - 27) پرهيز غذايي، (28) نبض، (29 - 30) طب سوزني و بادكش كردن7. وي قرحهٴ غيرت (آتشك؟)8 را توصيف ميكند.
ح. تاريخنويسي لاتيني و سرياني
فردگاريوس
فردگاريوس9 مدرس در حدود 663 تا 666 احتمالاً در صومعهٴ سن مارسل در نزديكي شالون10، در بورگوندي برآمد. مؤلف اثري كه همراه با آثار قديمتر حاوي تاريخ تازهاي از وقايع فرانكها در 584